Deze week rijdt Geert naar Nederland. Familie zien, en de laatste spullen uit de opslag halen. Wat daar al die maanden stond, hebben we geen moment gemist. Ons dagelijks leven speelt zich inmiddels hier af.
Nederland laten we niet los. Familie en vrienden blijven, en we komen graag terug. Maar het zwaartepunt is verschoven. Als we tegenwoordig aan thuis denken, denken we aan Le Marche.
Het einde van een seizoen
Dit voorjaar schreven we hoe we bij Villa Alwin belandden. We kwamen naar de kust bij Cupra Marittima om ervaring op te doen, op de plek waar we willen wonen en werken. En dat is precies wat het seizoen ons heeft gegeven.
Geert is er inmiddels mee gestopt. Daphne maakt de laatste weken af. We kregen dit seizoen een geweldige kans om duidelijker te krijgen wat je zelf wil. We weten nu nog beter wat energie wegneemt en wat energie geeft, en dat nemen we mee naar onze eigen plek. Dat maakt ons alleen maar zekerder van de richting die we op willen.
We zijn Alwin en Bionda dankbaar. Ze gaven ons een zomer aan de Adriatische kust, een dak boven ons hoofd en een kijkje in het vak dat je uit geen enkel boek haalt. Ze zagen in ons zelfs hun opvolgers, en dat vleide ons, want zoiets zeg je niet zomaar. Toch voelden we gaandeweg dat deze plek niet de onze is. Villa Alwin heeft mensen nodig met precies hun energie en ondernemerslust, die het resort met beide handen oppakken zoals zij dat al jaren doen. Ons hart ligt in de heuvels, bij iets wat we volledig onze eigen sfeer kunnen geven. Dat ze het in ons zagen, blijft iets om stil trots op te zijn.
Wat scherper werd
Er is iets veranderd in hoe we naar onze eigen camping kijken. In het begin dachten we vooral aan plekken, aan tenten en uitzicht. Nu denken we aan de grond zelf.
We willen boer worden. Niet met een paar olijfboompjes voor de sier, maar echt. In Italie is een agricampeggio of agriturismo geen mooi woord voor een camping op het platteland. Het betekent dat je in de eerste plaats boer bent. De grond hoort erbij, met alles wat dat vraagt. Olijfbomen die je snoeit en oogst, olie die je laat persen, maar net zo goed velden met zonnebloemen, rijen lavendel of een stuk graan. En een minimum aantal uren en zorg dat je in het land steekt. De wet stelt daar zelfs eisen aan.
Dat vinden we juist het mooie eraan. Het heuvellandschap van Le Marche is geen decor dat er vanzelf ligt, het wordt onderhouden door de mensen die er werken. Wij willen daaraan bijdragen in plaats van er alleen op te staan.
Daarmee verandert ook wat we onze gasten willen meegeven. Natuurlijk een fijne vakantie, rust, een duik in het water en goed eten aan een lange tafel. Maar ook de streek zelf. Het landschap van de Sibillini, de geschiedenis van de dorpen op de heuveltoppen, en vooral de eetcultuur, met alles wat Le Marche culinair te bieden heeft.
"Je gaat bij ons niet alleen uitgerust naar huis, maar ook als ambassadeur van Le Marche."
Het is een eenvoudig idee. Wie bij ons weggaat, neemt iets mee wat blijft hangen. De smaak van een streek die zich niet opdringt, en die je juist daarom bijblijft.
Waar we nu staan
Concreet dan. We hebben de afgelopen maanden een netwerkje opgebouwd. Een geometra die ons is aangeraden en die weet hoe het hier werkt met grond, bestemming en vergunningen. Iemand die de weg kent naar de regelingen en steun die er zijn zodra je hier boer wordt. Kleine stappen, maar stappen die je alleen zet als je het meent.
Ook de taal komt langzaam. We spreken nog maar beperkt Italiaans, maar we merken dat we steeds meer verstaan. Het klinkt de hele dag om ons heen, en elke dag pikken we er iets nieuws uit.
Geert heeft zich inmiddels door de klantenservice van een telefoonaanbieder heen geworsteld, eerst het keuzemenu en daarna iemand aan de lijn, en met het gewenste resultaat nog wel. Daphne krijgt van een Italiaanse collega regelmatig complimenten over hoe snel ze vooruitgaat. Kleine overwinningen, maar precies het soort dat je nodig hebt om je ergens thuis te gaan voelen.
We zijn ook eerlijk over wat we nog niet weten. Of we voor het volgende seizoen een plek hebben gekocht, durven we niet te beloven. Dat hangt van veel dingen af, en we willen het goed doen, niet snel.
Wat we wél weten is belangrijker. We weten inmiddels precies wat we zoeken. De afgelopen maanden hebben dat scherper gemaakt dan ooit. In een camping vind je niet op Google Maps schreven we dat je een plek moet voelen. Dat geldt nog steeds. Alleen weten we nu ook waaraan we hem herkennen.
Die plek bestaat. En we zijn er dichterbij dan we in het voorjaar durfden hopen.
Daphne & Geert