Wat Jim van Le Marche vindt

Er drijft een bal in zee, net te ver om er staand bij te kunnen. Jim staat aan de waterlijn en kijkt ernaar, dan naar ons, en dan weer naar de bal.

De afgelopen maanden hebben we niet met z'n tweeën beleefd. Jim, onze Australian Shepherd, ging overal mee naartoe. In de eerste week lag hij nog vijftienhonderd kilometer lang in zijn bench achter in de bus, en inmiddels kent hij Le Marche bijna net zo goed als wij. Hoog tijd om het eens over hem te hebben.

Een bal in de Adriatische Zee

Jim en zwemmen, dat was geen liefde op het eerste gezicht. De eerste keer dat we hem meenamen de zee in, spartelde hij zo snel als hij kon terug naar de kant. We probeerden het nog een paar keer, en bij de derde poging gebeurde er iets: hij werd rustiger, zijn poten vonden een ritme en ineens zwom hij, alsof hij het al die tijd al had gekund.

Een waterhond is hij daarmee alleen niet geworden. Uit zichzelf het diepe in gaan doet hij niet, daar is hij heel principieel in. Tot er een bal in het water ligt, want dan is er in die herdershondenkop ineens maar één ding belangrijk.

Na drie pogingen ging het ineens

Afgekoeld, en nu graag weer droog

Afkoelen bij de watervallen

Op warme dagen namen we hem mee naar de watervallen bij Ascoli Piceno, met koel water en de schaduw van de bomen, precies wat je zoekt als het aan de kust te heet wordt om nog iets te doen. Jim koelde er netjes af, maar lag daarna het liefst op zijn handdoek aan de kant, nat tot op zijn vel. Jim en water, het wordt geen geweldig huwelijk. Hooguit een verstandshuwelijk.

Maschio o femmina?

Italianen zijn dol op honden. Loop met Jim over de lungomare en je weet zeker dat je aandacht krijgt. Kinderen komen naar je toe en vragen netjes of ze hem mogen aaien, en dat mag, want Jim houdt wel van een beetje aandacht en die krijgt hij hier volop.

Kom je een andere hondeneigenaar tegen, dan hoor je steevast dezelfde vraag: maschio o femmina? Reu of teef. Het is zo'n beetje de vaste manier om hier een gesprek te beginnen. Ook op terrassen is hij meestal welkom. Tijdens onze aperitivo in Ascoli hurkte de cameriere eerst bij Jim onder de tafel neer, en pas daarna dacht hij aan onze drankjes.

Een zomer in de schaduw

In juli en augustus zagen we een andere Jim. Een Aussie wil normaal rennen, werken en overal bij zijn, maar in de zomerhitte deed hij het rustig aan, en eerlijk gezegd was hij daar slimmer in dan wij. De airco vond hij heerlijk, buiten zocht hij bewust de schaduwrijke routes op en een wandeling midden op de dag hield hij zelf kort. Even zijn behoefte doen, en dan draaide hij vanzelf om, terug naar huis.

Pas 's avonds kwam hij weer tot leven en was het tijd om te spelen. Soms gingen we vroeg in de ochtend naar het bos bij Torre di Palme, waar veel schaduw is maar je flink moet klimmen en dalen. Voor een herdershond die zijn energie kwijt moet, is dat ideaal. Voor Geert iets minder. Jim rende de hellingen op alsof het niks was en stond boven geduldig te wachten op de baas, die halverwege stond uit te hijgen alsof hij net de Monte Vettore had beklommen. Wie van de twee daar het hardst hijgde, daar hoefden we niet lang over na te denken.

Ruimte, en een kleine vriend

Inmiddels wonen we op een plek waar Jim alle ruimte heeft, met heuvels om ons heen, de zee in de verte en gras zo ver als hij wil rennen. En hij is er niet meer alleen, want hij heeft er een kleine vriend bij: Sylvestro, een jack russell van een jaar oud en de hond van onze huisbazin. Twee honden en één groot veld, meer heb je eigenlijk niet nodig.

Uitzicht vanaf de hooibaal

Jim en Sylvestro

Nu het najaar is, liggen de netten onder de olijfbomen, en Jim heeft al ontdekt dat je daar uitstekend op kunt liggen, midden tussen de olijven.

Meehelpen met de olijfoogst, op zijn manier

Als we straks onze eigen plek vinden, weten we in elk geval één ding zeker: Jim is er klaar voor. Zijn baasjes moeten alleen nog even opschieten met het vinden van die plek.

Jims leven is hier goed.

Daphne & Geert